Metoda klawiterapii polega na wzbudzaniu utraconego przewodnictwa nerwowego poprzez ucisk „chorego” miejsca specjalistycznym narzędziem zwanym „klawikiem” (łac. clavus), które w swym kształcie i wyglądzie przypomina gwóźdź. Klawiki wykonane są ze stali chirurgicznej zaprojektowanej i obrobionej laserowo tak, by narzędzie pomimo pewnej ostrości nie naruszało ciągłości naskórka pacjenta. Wspomniane zaostrzenie klawika spełnia funkcję stymulującą impuls nerwowy, który dociera do kluczowych struktur układu nerwowego.

Wskazania:
  • dysfunkcje powięziowe
  • przykurcze mięśniowe
  • ograniczenie zakresu ruchu
  • wzmożone napięcie mięśniowe